"ให้"...ความตั้งใจของคนๆหนึ่ง
posted on 21 Nov 2010 00:09 by lonely-projectทำไมการเดินเข้าหาใครคนนึง นี่มันช่างเหนื่อยใจอย่างงี้นะ...??
ฉันอยู่ในอารมณ์นี้มาสักพักแล้ว
และก็ไม่อาจก้าวผ่านมันไปได้
พยายามก็แล้ว ห้ามใจ และมองข้าม...ก็แล้ว... ฉันก็ยังอยู่ตรงจุดนี้..
ฉันไม่เคยกล้าเดินเข้าหาใครก่อนเลย.. เพราะฉันกลัวถูกปฏิเสธ...
แต่มาวันนี้..ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ด้วยวัยและความคิดที่เปลี่ยนไป...(มันทำให้ฉันหน้าด้านขึ้นรึป่าว ไม่แน่ใจ
ฉันกลับอยากจะลองเดินเข้าหาใครบางคน
ลองเอาใจเราไปให้ใครซักคน
อยากจะลองทำดี ดูแล เอาใจใส่กับใครซักคน
อยากจะรู้ว่า..ภายใต้หน้าตาที่สวนทางกับการกระทำที่ดีๆแบบนี้
เค้าจะมาสนใจเรามั้ยนะ....???
เมื่อความคิดบังเกิดเป็นโครงการเล็กๆในใจฉัน
ฉันมีความตั้งใจอย่างแรงกล้ามากๆกับมัน...
ทุกอย่างพร้อม...เหลือเพียงแต่ กลุ่มเป้าหมาย ...???
ใช่ค่ะ...ฉันยังหากลุ่มเป้าหมายไม่ได้
จนวันนึง...เมื่อฉันได้รู้จักกับเธอคนนึง..
ฉันบอกตัวเองว่า..คนนี้แหละ..คือกลุ่มเป้าหมาย..
ฉันจะเป็นคนเดินเข้าหาเค้าเอง
ฉันจะเอาใจใส่เค้า
ฉันจะเป้นห่วงเป้นใยเค้า
ฉันจะคิดถึงเค้า
แม้แต่ในบางครั้ง ที่เค้าเงียบหายไป
เค้าไม่โทรมา ฉันจะโทรไปเอง
เค้าไม่คุย ฉันจะคุยเอง
แม้เค้าจะไม่สนใจในตัวฉัน
แต่ฉันจะสนใจในตัวเค้า
ฉันจะทำทุกอย่าง...ที่ฉันอยากให้ใครสักคนทำกับฉัน
ฉันจะทำทุกอย่าง..ที่ฉันอยากจะทำกับใครซักคน
โดยที่ไม่สน..ว่าเค้าจะรู้สึกอย่างไรกับฉัน..
เพราะฉันไม่ได้คาดหวังจะได้มันคืนกับมาเลย
ฉันรู้แต่ว่า..ฉันมีหน้าที่ให้เธอเท่านั้น..
ฉันจะทำมันไปเรื่อยๆ..ตราบจนที่ใจมันรู้สึกว่าอยากจะทำเพื่อเธอ
ทำไปเรื่อยๆ...แม้มันอาจทำให้เธอรำคาญใจ
ทำไปเรื่อยๆ...แม้มันอาจจะบั่นทอนใจฉันก็ตาม
.... เธอไม่ต้องเครียดหรือเป็นกังวลกับสิ่งที่ฉันทำ
มีเพียง2ทางเท่านั้นที่จะหยุดฉันได้ คือ
คือ เมื่อวันที่ใจของฉันบอกว่า..พอแล้ว เลิกเถอะ แล้วฉันก็จะหยุดมันเอง....
ถึงวันนั้น..ต่อให้เธอรั้งให้ฉันอยู่ ฉันก็ไม่อาจจะยืนอยู่ตรงนั้นได้
และอีกทาง คือ เมื่อวันที่เธอบอกว่า...ไม่อยากคุยแล้ว รำคาญ เท่านี้แหละ...
ฉันก็จะหยุดทุกอย่างไว้ แล้วเงียบหายไปจากชีวิตเธอไปทันทีที่เธอต้องการ
เพราะนี่...คือการให้...ที่ฉันเต็มใจและอยากจะให้กับคนๆนึง
ซึ่งคนๆนั้น คือ เธอ...
นี่คือความตั้งใจของฉัน กลับมาสู่โลกของความรู้สึก
ฉันรู้สึกได้ว่า..สิ่งที่ทำได้ยากที่สุด
คือ การคาดหวังจากการให้ มันบั่นทอนจิตใจฉันเหลือเกิน
ฉันเหนื่อย ฉันท้อ...และหลายครั้งที่คิดถอย
แต่ฉันก็ยังคงเดินหน้าจนถึงวันนี้
ฉันนึกถึงจิตใจของคนที่เคยเข้ามาจีบฉัน..
แล้วถูกฉันปฏิเสธไป...ฉันเริ่มเข้าใจความรู้สึกนี้ อย่างลึกซึ้ง
ฉันเริ่มถามความรู้สึกลึกๆในใจว่า..พอแล้วหรือยัง...
สิ่งที่ได้กลับคืนมาคือ..ใจฉันมันยังอยากจะให้ มันยังไม่พอ....
กว่าที่ใจจะบอกว่าพอ... กว่าจะถึงวันนั้น
ฉันคงเจ็บจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วมั้ง
ก็จะลองดู...ว่าถึงวันนั้น ฉันจะเป็นอย่างไร...
ฉันอาจเสียใจไปจนหมด ไม่เหลือแม้กระทั่งให้ตัวเองเลยก็เป็นได้
หรือบางที..ฉันอาจได้ใจใครอีกคนนึงมมาอยู่กับตัว..ก็เป็นได้
จะร้องไห้ หรือ หัวเราะ...โปรดติดตามกันต่อไป...